இந்தியகூட்டமைப்பில் தமிழரின் நிலை – தமிழ் சுதாகர்

1. தமிழ்நாட்டின் தமிழ்த் தெருவில் தமிழ் இல்லை. தமிழ் பயிற்றுமொழியாக இல்லை. தமிழ்வழிக் கல்வி இல்லை. நீதிமன்றத்தில் தமிழ் இல்லை. வணிகத்தில் தமிழ் இல்லை. எங்கும் தமிழ்! எதிலும் தமிழ்! என்று பேசப்படும் தமிழகத்தில் எங்கே தமிழ்? எதிலே தமிழ்? என்று தேட வேண்டிய அவலம் ஏற்பட்டுள்ளது. தமிழ் நாட்டின் தமிழ்த் தெருவில் தமிழ்தான் இல்லை என்ற நிலை. தமிழை வைத்து ஆட்சி பீடமேறியவர்கள் தமிழை செல்லாக் காசாக்கியுள்ளனார் பிழைப்பிற்கான கருவியாக்கியுள்ளனார் .தமிழ்நாட்டிற்குள்ளேயே தமிழுக்கு மதிப்பு இல்லை. வெளி மாநிலங்களில், வெளிநாடுகளில் தமிழருக்கு மதிப்பில்லை. உலகின் தொன்மையான மொழிகளில் ஒன்றும் இந்தியாவின் செம்மொழி என்ற தகுதியைப் பெற்றதுமான தமிழுக்கு இந்தக் கதி யாரால், எப்படி வந்தது? தமிழினப் பகைவார்களோடு கூட்டு வைத்துக் கொண்ட தமிழ்த் துரோகிகளால் தமிழுக்கு அழிவு ஏற்பட்டுள்ளது. மேலும் நம் அன்றாட வாழ்விலும் ஆங்கில மோகத்தில்தான் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

கறுப்பின மக்களையும் மூன்றாம் உலகத்தவரையும் சகித்துக் கொள்ள முடியாத அய்ரோப்பிய வெறிப்போக்குகள் தலைதூக்கியுள்ள இந்தக் காலக்கட்டத்தில்கூட தமிழார்களாகிய நம்மை இழிவுபடுத்தும் வெள்ளயருக்கு வெஞ்சாமரம் வீசுகிறோம். வடவார் தேருக்கு வடம் பிடிக்கிறோம். நாம் அசலான தமிழார்கள் அல்ல.போலித் தமிழார்கள். உதட்டில் தமிழும் உள்ளத்தில் மேற்கத்திய, அய்ரோப்பியத்தை வழிபடுவோராகவும் இருக்கின்றோம். மெக்காலே நம்மிடம் தோலில் கறுப்பாக இரு. ஆனால் உள்ளத்திலும் சிந்தனையிலும் வெள்ளையனாக இரு என்று கட்டளையிட்டான்.அடிமைப் பிறவிகளாய் அவன் கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டுக் கிடக்கிறோம்.இந்தியாவில் வேறெங்கும் இல்லாத அளவிற்கு ஆங்கிலப் பள்ளிகள் புற்றீசலைப் போன்று தமிழகமெங்கும் தலைதூக்கியுள்ளன. 47க்குப் பிறகும் வெள்ளைக்காரன்தான் நம்மை ஆள்கிறான். மெக்காலே வென்றான். நாம் தோற்றோம்.

என் தாய்மொழி நாளை சாவதாக இருந்தால் நான் இன்றே செத்துப் போவேன் என்று ஒரு கவிஞன் கூறினான். அது அவனது மொழிப்பற்று மட்டுமல்ல. மொழி அழிந்தால் இனம் அழியும் என்ற வரலாற்று அறிவின் வெளிப்பாடு. நாமோ மொழி அழிந்தால் என்ன, இனம் அழிந்தால் என்ன என்றிருக்கிறோம். கடைசிக்கட்ட ஈழப்போரில் தடைசெய்யப்பட்ட வேதியியல் வெடிபொருட்களை வீசியும் கல்லுருளைகளை காயப்பட்டோர் மீது உருட்டியும் பல்லாயிரக்கணக்கில் ஈழமக்களைச் சிங்களவன் கொன்றான். தமிழ்நாட்டில் ஒரு சலனமும் இல்லை. போரை நிறுத்தாவிட்டால் இந்தியா உடையும். தில்லியில் தமிழருக்குத் தனித்தூதரகம் உண்டாகும் என்று மேடையில் முழங்கியவார்கள் எங்கே? நாம் எவ்வளவு இளிச்சவாய்ப் பொடிமட்டைகள், எடுப்பார் கைப்பிள்ளைகள் என்பதைத் துல்லியமாக எடை போட்டு வைத்திருக்கின்றனார் தமிழினப் பகைவார்கள். இலட்சக்கணக்கில் தமிழார்கள் வெளிநாடுகளில் அணிதிரண்டு போராடுகின்றனார். ஆனால் நாமோ இங்கு எதுவுமே நடக்காதது போன்று இருந்தோம். இந்தியாவின் கேடுகெட்ட அடிமைப்பிறவிகளாக நம்மை ஆக்கிக் கொண்டோம்.

காஷ்மீரில் கடந்த சில வாரங்களுக்கு முன்பு இந்திய இராணுவம் இரண்டு பெண்களை பாலியல் பலாத்காரம் செய்தது. காஷ்மிர் பற்றி எறிகிறது. காஷ்மிரிகளையும் ஒரு இனம் என்று சொல்லுங்கள். ஒப்புக்கொள்ள முடியும். ஒரு இலட்சத்தி அய்ம்பதினாயிரம் பெண்களை இலங்கை-இந்திய இராணுவம் கூடித் துன்புறுத்தி, வன்புணார்வு செய்து,கொலைசெய்துள்ளது. ஒரு இலட்சம் தமிழரைக் கொலை செய்ததைப் பெருமையாகப் பறைசாற்றுகிறான் இராசபக்சே. போர் நின்றது. ஆனால்,அகதிகளாக முகாம்களில் மூன்று இலட்சம் ஈழத்தமிழார்கள் சிறுகச் சிறுகச் செத்துக்கொண்டிருக்கின்றனார். இவார்கள் நம் சொந்தங்கள். ஒரு வேளை உணவும் கிடைக்காமல் பட்டினியால் சாகின்றனார். உயிர்காக்கும் மருந்து இல்லை. உடுத்து மாத்த துணியில்லை. ஊனமுற்றோர் நிலை உயிரிழந்தோரைவிடக் கொடுமையாக உள்ளது. மனநோய்களும் தற்கொலைகளும் அதிகாரிக்கின்றன. உலகெங்கிலும் வாழும் பத்துக்கோடி தமிழார்களில் ஈழத்தமிழார்களைப் போன்று கொடுமைகளுக்கு ஆளான இனம் எதுவுமில்லை. பாலியல் வன்புணார்விற்கு ஆளாகாத பெண்களை ஈழத்தில் காண்பது அறிது. ஆடுமாடுகளைப் போன்று பட்டிகளில் அடைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள இம்மக்களை மறுபடியும் மனிதார்களாக்கவதற்கே கூட பல ஆண்டுகள் எடுக்கும். ஆனால், நமக்கு இவை செய்திகள் மட்டுமே. நடக்கக்கூடாதவை நடந்தேறும்போது இயல்பாக நம்மிடம் பிறக்க வேண்டிய இரக்கம், கருணை, ஆத்திரம்,அழுகை, ஆவேசம் என்று எதுவுமே நம்மிடம் தோன்றவே இல்லை என்றால் நாம் உணார்வுள்ள இனமாக வாழப் பழகியுள்ளோம் என்று சொல்ல முடியுமா?

அடுத்து நாம் என்ன செய்தால்அழிவிலிருந்து எஞ்சிய மக்களைக் காக்கலாம் என்று நாமும் சிந்திப்பதில்லை. நம்தலைவார்கள் நம்மை சிந்திக்க விடுவதும் இல்லை. அடிப்படையில் நாம் நாமாக இல்லை. நாம் வேறு யாராகவோ இருக்கிறோம். தமிழார்களாக வாழ வேண்டிய நாம் இந்தியார்களாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இல்லாத இந்தியத்திற்காக இருக்கும் தமிழியத்தை ஒழிக்கிறோம். சிங்களரோடு ஈழமக்கள் இனி எந்தக் காலத்திலும் ஒன்றாக வாழவே முடியாது. எனவே ஈழம் அமைவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அது அமையும் போது, உலகம் ஈழநாட்டிற்கு ஏற்பிசைவு நல்கும் போது அங்கு தமிழார்கள் இருப்பார்களா என்பதே கேள்விக்குறியாக உள்ளது. அவசரமான, முக்கியமான முடிவுகளை மேற்கொண்டு ஈழமக்களைக் காப்பாற்ற வழிதேடாமல் வாய்ச்சொல் வீரார்களாய்ப் பாழாய்ப் போன நம் தலைவார்கள் சட்டப்பேரவையில் வெட்டிப் பட்டிமன்றம் நடத்துகின்றனார். விதியே! விதியே! தமிழ்ச்சாதியை என்ன செய்யப் போகிறாய் என்று பாரதியோடு சோர்ந்து நாமும் கதறுகிறோம். உலகாண்ட தமிழினத்திற்குப் பதுங்கு குழிப் பாடை: ஒரு வரலாற்று நெருக்கடி

2. ஈழத் தமிழார்களுக்கு உரிமைகள் மறுக்கப்படுவதைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சிமொழி, சிங்களார் மட்டுமே குடிமக்கள், தமிழார் சொந்த நாட்டின் அகதிகள், பௌத்தார் மட்டுமே ஆள முடியும் என்ற நிலை இலங்கையில். நமது நிலை என்ன? இந்தியாவிலுள்ள தமிழார்களுக்கு உரிமைகள் என்று உண்டா? இந்தியாவில் தமிழ் ஆட்சிமொழியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளதா? தமிழுக்கோ தமிழ்மக்களுக்கோ இந்தியாவில் மதிப்பு உண்டா? தமிழார்களைத் தமிழார்களே ஆள முடிகிறதா? தமிழ் மக்களின் வாழ்வாதாரங்கள் தமிழார் கைகளில் உள்ளனவா? எங்கள் நீரும் எங்கள்நிலமும் எங்கள் காடும் எங்கள் மலைகளும் எங்கள் ஆறுகளும் எம் தமிழ் மக்களுக்கே சொந்தம் என்று உரிமை கொண்டாட முடிகிறதா? எல்லையோரத் தமிழார்களின் வாழ்வியல் அவலங்களில் ஒன்றேனும் தீர்க்கப்பட்டுள்ளதா? மலேசியத் தமிழார்களின் கதி என்ன? கார்நாடகாவிலும் கேரளத்திலும் வாழும் தமிழார்களுக்கு உரிமைகள் உண்டா? ஒவ்வொரு முறை கலவரம் வெடிக்கும்போதும் மும்பைத் தமிழார்களுக்குப் பாதுகாப்பு உண்டா? பக்கத்து மாநிலத்துக்காரன்கூட நமது உரிமையை எளிதாக மறுத்துவிட முடிகிறது. நமக்குக் காவிரி இல்லை. முல்லைப்பொரியாறு இல்லை. பாலாறு இல்லை. ஒகேனக்கல் இல்லை. கண்ணகி கோயில் இல்லை. கச்சத்தீவு இல்லை. ஏனென்றால் நமக்குத் தன்மானம் இல்லை. தமிழுணார்வு இல்லை. இவற்றை நமக்குப் பெற்றுத் தருவதற்கான தலைவார்களும் இல்லை. தற்குறித் தலைவார்களுக்குத் தக்க பாடம் புகட்ட வீறுகொண்டெழும் தொண்டார்களும் இல்லை. பாராண்ட தமிழினம் வேரோடு வீழ்ந்து கிடப்பதை நினைத்துப் பார்க்க நமக்கு நேரமும் இல்லை. கைகளில் திணிக்கப்பட்ட நச்சுக்கோப்பையோடு சாக்ரடீசு கேட்டார்: இருப்பதா? இறப்பதா? இரண்டும் ஒன்றுதான் என்ற நிலை ஒட்டுமொத்தத் தமிழினத்திற்கும் தோன்றிவிட்டது. 21ஆம் நுhற்றாண்டில் வாழ்வதென்பது தமிழருக்குத் தரப்படுகிற கொடிய மரண தண்டனை. பதுங்கு குழிகளில் பதுங்கிக்கிடந்தோர், காயமுற்றோர், இறந்து கிடந்தோர் என்று பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழார்கள் மீது மண்ணள்ளிப்போட்டு மொத்தமாகச் சிங்களன் புதைத்தான் என்பது நடந்து முடிந்த ஒரு கொடிய எதார்த்தம் மட்டுமல்ல. வரலாறு காணாத நெருக்கடியில் சிக்கித் தவிக்கும் தமிழினத்தின் அவலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் அடையாளமாகவும் அமைகிறது. தப்பித்து ஓடவும் வழியின்றி சுற்றி வளைக்கப்பட்ட நிலையில் நாமிருக்கிறோம்.சாதி, மதம், கட்சி வளார்த்த நாம் இனம் வாழ என்ன செய்தோம்?

3. இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் உலகெங்கிலும் பத்துக் கோடித் தமிழார்கள் வாழ்வுரிமையும் இழந்தவார்களாக வாழ்கின்றோம். நமக்கு மதம் பொரிது. சாதி பொரிது. இனம் ஒரு பொருட்டல்ல. ஆனால், கடந்த அறுபதாண்டுகளாகத் தமிழினம் ஈழத்தில் அழிகிறது. சுதந்திரமடைந்த பின் முதல் முப்பதாண்டுகள் அமைதி வழியில் போராடினார். அடுத்த முப்பதாண்டுகள் ஆயுதந் தாங்கிப் போராடினார். இங்கிருக்கிற ஈனத்தமிழன் என்ன கேட்கிறான்? ‘பொழைக்கப் போனவனுக அங்க போயி ஏன் போராடுறானுக. அப்புறம் அவன் உதைக்காம என்ன பண்ணுவான்? என்னய கேட்டா இன்னும் நல்லா உதைக்கனும். அப்பதான் இவனுகளுக்குப் புத்தி வரும்’. இப்படிப் பேசித்திறிகிற கூட்டம், தனது இனம் அழிவதைக் கண்டு தானும் போராடாமல் போராடுகிறவார்களையும் நையாண்டி செய்கிற கூட்டம் உலகில் நம்மைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.தாய்மொழியில் பேசுவதை அவமானமாய்க் கருதுகிற அதே கூட்டம்தான் சொந்த மக்களினம் அழிவதையும் வேடிக்கை பார்க்கிறது. உதைப்பவன் காலுக்கு அடிமையின் ஓயாத முத்தங்கள்.

4. ஈழத்திற்காக மட்டுமல்ல, எந்த நாட்டு மக்களின் விடுதலைக்காகவேனும் நாம் குரல் எழுப்பியதுண்டா? அந்தந்ந நாட்டு மக்கள் எவ்வாறு விழித்தெழுந்து போராடுகிறாhர்கள் என்பது பற்றிய அக்கறையாவது நம்மிடம் உண்டா? மியான்மாரில் என்ன நடந்தால் நமக்கென்ன என்றிருக்கிறோம். மற்றவார்கள் அப்படியில்லை. மதம், சாதி, குடும்பம் இவற்றைத் தாண்டி இனத்திற்காக ஒன்றுபடுகின்றனார். உலகின் எந்த மூலையில் ஒரு சீக்கியன் தாக்கப்பட்டாலும் பஞ்சாப் வெடித்தெழுகிறது.ஒரு பீகாரியை மகாராட்டிரத்தில் உதைத்தால் பீகார் கொந்தளிக்கிறது. ஆகக் கீழான கடைநிலையிலும் கடைநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு காடுகளுக்குள்ளும் மலைகளுக்குள்ளும் வாழ்கிறவார்கள் பழங்குடியினார். ஆனால் தாங்கள் பழங்குடிப் பட்டியலில் இல்லை என்பதைத் தொரிந்ததும் இராசசுதானிலும் தில்லியிலும் வடமாநிலங்களிலும் அவார்கள் உண்டாக்கிய கலகம் ஆளும் வார்க்கத்தையே அடிபணிய வைக்கிறது. பாராண்ட இனம். தேரோட்டிய இனம். இமயத்தில் புலிக்கொடி பொறித்து வைத்த இனம் என்றெல்லாம் அவார்கள் நீட்டி முழங்கவில்லை. போராடுகிற அனைவருக்கும் ஒருமித்த உணார்வு இருக்கிறது. எங்கள் இனத்தில் ஒருவரைக் கைவைக்கும்போதே நாங்கள் சுதாரித்துக் கொள்கிறோம். இனமாகச் சாகடிக்கப்படுகிறோம். எனவே இனமாகப் போராடுகிறோம். இனமாக உயிர்த்தெழுவோம். மோதலும் சாதலும் எமக்குப் பொருட்டல்ல. இனம் வாழ வேண்டும். இதில் இருவேறு கருத்துக்கே இடமில்லை. இந்த உணார்வு இருக்கும் இனங்களை அவ்வளவு எளிதாக அழித்து விடவும் முடியாது. மக்களால் தோர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆங் சாங் சுயி குயி அவார்கள் இருபது ஆண்டுக்கும் மேலாகச் சிறையிலிருக்கிறார். ஈழத்தைப் போலவே இலட்சக்கணக்கான மக்கள் மியான்மாரிலும் விடுதலை கேட்டதற்காகக் கொல்லப்பட்டுள்ளனார். நாம் கவலைப்பட்டதுண்டா? நேபாளத்தை இராமன் ஆண்டால் என்ன கம்யுனிசுடு ஆண்டால் என்ன என்று இருக்கிறோம். உலகெங்கிலும் திபெத்தியார்கள் தங்களின் வாழ்வுரிமைக்காகக் கதறுகிறார்கள். குரல் எழுப்புகிறார்கள். அவார்கள் யார் என்பது பற்றிகூட நாம் தொரிந்து கொள்ள விரும்புவதில்லை. ஈராக், ஆப்கானிசுதான், ருவாண்டா, தார்பார், செசன்யா, காஷ்மீர் , மணிப்புர் மனிதப் படுகொலைகள் நம் கவனம் பெறவில்லை. இந்த நுற்றாண்டிலும்கூட இனப்படுகொலை எப்படிச் சாத்தியமாகிறது, மனித வாழ்வுறிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன என்பது பற்றிய தேடல் நமக்கில்லை.

இந்திய இராணுவத்தை எதிர்த்து மணிப்புர் பெண்கள் நிர்வாணமாகப் போராடினார்கள் ஏவ்வளவு மோசமாக அவர்கள் நடத்தப்பட்டிருந்தால் இப்படி ஒரு நிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டிருப்பார்கள். பெண்களை இந்த அளவிற்கு மோசமாக நடத்துகிற ஒரு நாடு உலகில் உண்டா? இந்தியாவெங்கும் நக்சலைட்டுகள் பிரச்சினை என்கிறார்களே நமது அரசியல்வாதிகள். இந்தியா இந்தியாவாக இருந்தால் நக்சலைட்டுகள் முளைக்க வேண்டிய தேவையே இல்லையே. அறுபது ஆண்டுகளாக ஒரு சாலை வசதிகூட செய்து தரவில்லை. ஆறு மாதங்களில் அந்த இடங்களில் மாவோவழிப் போராளிகள் சாலைகளைப் போட்டுள்ளனார் சார்கண்ட், சட்டிசுகர், பீகார், ஒறிசா, மேற்கு வங்கம் ஆகிய மாநிலங்களில் மாவோ இயக்கத்தினா; மக்கள் விரோத அரசியல்வாதிகளைக் கதிகலங்கச் செய்துள்ளனார் இந்திய அரசின் பயங்கரவாதச் செயல்களும் சனநாயகத்தைக் கொல்லும் சார்வாதிகாரப் போக்குகளும் இப்பொழுது அம்பலத்திற்கு வந்துள்ளன. நம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு இந்தியா நல்ல நாடு. பாகிசுதான் மோசமான நாடு என்று சொல்லப் பழக்கியுள்ளோம். எனவேதான் மும்பை பற்றியொரிந்தாலும் ஈழம் எறிந்தாலும் எல்லாமே தீவிரவாதிகளின் பிரச்சினை என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனா;. அடுத்து வரும் எதிர்காலத் தலைமுறை சமூக உணர்வற்று, சுழல் புறிதலற்று தன்னுணார்வற்று நடைபிணமாய்த் திறிகின்றனார் என்றால் அதற்கான முழுப்பொறுப்பையும் நாம்தான் ஏற்றாக வேண்டும். வெளிநாட்டுக்குப் போ,வெளிநாட்டுக்குப் போ என்றுதான் இளைய தலைமுறைக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தோம். வெளிநாட்டு வௌளைக்காரன் நம்மை நையப்புடைப்பான் என்பதை மறைத்தோம். இங்கே இருக்கிற பார்ப்பான் நம்மைத் தின்னப்பார்ப்பான். அங்கே இருக்கிற வௌளையினப் பார்ப்பான் நம்மைக் கொல்லப்பார்ப்பான்.சொல்லித் தந்தேமா? இன்று அடிமைகளாக விலை போனவார்கள் எசமானாகளிடம் மொத்துப்படுகின்றனார் ஈழத்தமிழ்ர் படுகொலையை விசாரிக்க வேண்டும், தனிஈழமே தீர்வு என்றெல்லாம் பேசிவந்த அய்ரோப்பிய நாடுகள் தற்போது தங்களின் குரலை அடியோடு மாற்றிக் கொண்டு மறுபடியும் தமிழரை அவர்கள் முன்பு வசித்த இடத்தில் கொண்டு போய்விட்டால் போதும் என்கின்றனார். இதுதான் அய்ரோப்பிய இரட்டைவேடம். ஆடு நனைகிறதே என்று ஓநாய்கள் அழுகின்றன. உலக விழுமியங்களின் மிக உயார்ந்ததும் மனித சமுதாயத்தின் வரலாற்று உச்சமாகவும் வளார்ந்துள்ள தேசிய இனம், தேச அரசு, தேசிய இனங்களின் தன்னுரிமை போன்றவற்றைக் காலில் போட்டு நசுக்க இவை தயங்கியதேயில்லை.

நேட்டோ அமொரிக்க-அய்ரோப்பிய நாடுகள், அய்.நா பாதுகாப்புக் குழு ஆகியன போசுனியாவை ஆதரித்து சொர்பியார் மீது இனக்கொலை, இனச்சுத்திகாரிப்பு நடத்தின.அதை மனிதாபிமான நடவடிக்கை என்றன. மரபினக் குழுக்களையும் தேசிய இனங்களையும் முற்றாக அழித்தொழிப்பதற்காகத் திட்டமிட்டு, எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி
இனக்கொலை செய்வதை சார்வதேச சட்டங்களின்படி தண்டனைக்குறிய குற்றம் என்று எழுதி வைத்துக்கொண்டே இத்தனை அட்டூழியங்களையும் துணிந்து செய்கின்றன. தேசிய இனங்கள் தங்களுக்கிடையிலான சிக்கல்களையும் முரண்பாடுகளையும் சுதந்திரம், சமத்துவம்,சகோதார்த்துவம் அடிப்படைகளில் தீர்த்துக் கொள்ளாவிட்டால் ஏகாதிபத்திய வல்லாதிக்க நாடுகள்; தங்களின் புவிசார் அரசியல், பொருளியல், இராணுவ நலன்களுக்காக தேசிய இனங்களுக்குப் பேரழிவை உண்டாக்கும் என்பதையே இது மெய்ப்பிக்கிறது. அமொரிக்கக் கூட்டணிப்படைகளின் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து ஈராக்கிய மக்களை அய்.நா. பாதுகாக்கவில்லை. போசுனியாவில் சொர்பியாவும் கொசோவோவில் யுகேசுலேவிய அரசம் தார்பால் சுடானும் மக்களுக்கு எதிராக இழைத்த குற்றங்கள் மீது மட்டுமே உலக நாடுகளும் ஊடகங்களும் கவனம் செலுத்தின.வியத்நாமிலும் ஈராக்கிலும் அமொரிக்காவும் கிழக்கு திமோறில் இந்தோனேசியாவும் மேற்குக்கரை, காசா, லெபனானில் இசுராயேலும் நடத்திய இனக்கொலைகளையும் குற்றங்களையும் மேற்குலகம் கண்டுகொள்ளவில்லை. சார்வதேச பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான போர், பேரழிவு ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றி அழிக்கும் போர், மனிதாபிமானத்திற்கான போர் என்று பொய்யுரைகளை வளர்க்கின்றன. மேற்கு நாடுகளும் உலக ஊடகங்களும் இப்போது ஈழத்திலும் இத்தகைய நோர்மையற்ற மோசடிகளில் இறங்கியுள்ளன. ஈழப் பேரழிவு இவார்களின் நவீன தாராளமயத்தின் மயான விளைவு.இவர்கள் மரண வியாபாரிகள். விண்ணிலும் மண்ணிலும் பயங்கரவாத விதை தூவும் கல்நெஞ்ச வஞ்சகர்கள்.அய்ரோப்பிய வெறியை நிறுத்து என்று சொல்லும் நாம் இந்திய வெறியை நிறுத்து! இந்தி வெறியை நிறுத்து! இந்திய இராணுவவெறியை நிறுத்து! இந்திய அரசே, இந்திய மக்களைக் கொல்லாதே! சொந்த மக்களை அகதிகளாக்காதே! இந்தியாவே! நாங்கள் ஒரு போதும் இந்தியார்கள் அல்ல! தமிழார்கள்! தமிழினத்தை அங்கீகாரிக்காத இந்தியாவை நாங்களும் அங்கீகாரிக்கப்போவதில்லை! இந்தியக் கொள்ளையார்களே! தமிழகம் உங்களின் வேட்டைகாடல்ல! ஈழத்தை அழித்த இந்தியத் துரோகிகளே! எஞ்சிய தமிழினத்தையும் அழித்தொழிப்பதுதான் அடுத்து உங்கள் அய்ந்தாண்டுத் திட்டமா? பாராளுமன்றம் இந்தியப் பன்றிகளின் தொழுவம். தோர்தல் பாதை இந்தியத் திருடார்களின் பாதை. அதில் கால் பதிக்கும் எந்தத் தலைவனும் தமிழினத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கிறான். இந்தியம் ஒழிக! தமிழியம் வெல்க!இவ்வாறெல்லாம் நாம் சொல்லத் தவறினோம். உதைத்தவன் காலுக்கு ஓயாமல் முத்தமிடுகிற அடிமைப் புத்தி நம்மை விட்டு அகலாமல் என்ன மாற்றம் வந்துவிடும்? காட்டியும் கூட்டியும் கொடுக்கும் தலைவார்களை எதிர்க்காது தமிழருக்கு எதிர்காலம் இல்லை.

5. சாடிக்கேத்த மூடி. நாம் எப்படியோ அப்படியே நமது தலைவர்கள். சாதியத்தலைவர்கள். சமயத் தலைவர்கள். சமுதாயத் தலைவர்கள். அரசியல் தலைவர்கள் இவர்கள் யாவரும் ஒரே குணம். ஒரே மணம். ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள். நாம் சாரியில்லை. எனவே நமது தலைவர்களும் சாரியில்லை. நமக்கு எப்பொழுது தமிழ் அறிவு வருகிறதோ, நாம் எப்போது இந்தியராகச் சரியாமல் தமிழராகச் சரியாகிறோமோ அப்பொழுதுதான் நம் தலைவர்களும் சரியாவார்கள். நடப்பதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்க்கிற வெற்றுக் கூட்டமாக நாம் இருக்கின்றவரையில் தலைவர்கள் ஏன் நம் தலை மீது எறிமேயமாட்டார்கள்? ஒரு இலட்சம் ஈழத்தமிழர்கள் கொன்று புதைக்கப்படுவதை எதிர்த்துத் தாங்களும் போராடாமல், நம்மையும் போராடவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டு இறுதிவரையில் இந்திய மலத்தையே சுற்றி வரும் கழிசடைகள்தானே நம் தலைவர்கள் தலையில் ஒன்றுமில்லாத தறுதலைத் தலைவர்கள் மூன்று இலட்சம் ஈழத்தமிழ்ர்கள் சாவதற்குக் காரணமானவர் கலைஞர் ஈழத் தமிழரைக் காக்க இவருக்கு ஆறுமுறை வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பதவி கிடைத்தது. ஆறுமுறையும் துரோகம் செய்தார். இவர் கலைஞர் அல்ல. கொலைஞர். மாநில சுயாட்சி பற்றிப் பேசாத மாநிலங்கள் எல்லாம் விழிப்போடு இருக்கின்றன. ஆனால் மாநில சுயாட்சி பேசிய கலைஞர் எங்கு போய் நிற்கிறார்? தில்லிக்குக் குடும்பத்தோடு காவடி எடுக்கிறார். பிரபாகரன் இறந்து விட்டார் என்றும் கடைசிநாள் போறில் முப்பதாயிரம் தமிழர்களும் மூவாயிரம் புலிகளும் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்றும் தமிழகமே உறைநிiயையும் கொதிநிலையையும் அடைந்து கொண்டிருக்கும் போது கலைஞர் எங்கிருந்தார்? குடும்பத்தினருக்கும் சுபெக்ட்ரம் ஊழல் போர்வழிகளுக்கும் அமைச்சார் பதவி கேட்டு தில்லியை முற்றுகையிட்டார். இனம் படுகொலை செய்யப்பட்டபோதெல்லாம் படுத்த படுக்கையாகவும் ஆறுமணி நேர உண்ணாவிரதத்தோடும் இன்னொரு நாட்டிற்குள் ஓரளவிற்குத்தான் தலையிட முடியும், தமிழக மீனவர்கள் பேராசைக்காரார்கள் என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டும் இருந்தவர் குடும்பத்திற்கு மந்திரி பதவி கேட்டு படுசுறுசுறுப்பாக தில்லி செல்கிறார். ஈழத் தமிழர்களுக்காக இவர் ஒரு முறையேனும் தில்லி சென்றதுண்டா? எம்.என்.எச். நம்பி என்ற வாசகர் இந்தியன் எக்ச்பிரசில் (மே23,2009) எழுதுகிறார்: ‘மன்மோகன்சிங்கும் சோனியா காந்தியும் தேர்தலுக்கு முன்னரே கருணாநிதிக்கு எத்தனை மனைவிகள், குழந்தைகள், மற்றும் உறவினார்கள் என்பதைக் கணக்கிட்டு அதற்கேற்ப அமைச்சரவையில் அவர்களுக்கு இடம் ஒதுக்கியிருக்க வேண்டும்’. ஈழத்தமிழர்களை மட்டும் பலி கொடுத்தவரல்ல கலைஞார். பெரியார் போற்றி வளர்த்த தன்மானம், சுடு, சுரணை என தமிழர் வாழ்வதற்கான அனைத்தையும் காவு கொடுத்தவர். இனி கலைஞரையும் அவரின் குடும்ப அதிகாரத்தையும் எதிர்த்துப் போராடாமல் தமிழருக்கு எதிர்காலம் இல்லை. நீண்ட காலமாகத் தமிழக, இந்திய அரசியலை சீரழித்து நாசமாக்கி வருபவார் என்பதால் கலைஞரை நாம் எதிர்க்க வேண்டியுள்ளது. அதே சமயம் மற்ற தலைவார்களும் நமக்கு உருப்படியாகக் கிடைக்கவில்லை என்பதையும் குறிப்பிடவேண்டும். மற்றவர்களிடமும் பணமும் அதிகாரமும் புகழ்ப்போதையும் விளம்பரமும் கொடிகட்டிப் பறக்கின்றன. செயலலிதா, இராமதாசு, வைகோ போன்றவர்களும் தமிழரை விற்றுப் பிழைக்கும் அரசியல் வியாபாரிகள்தான் என்பதை நிறுபித்துள்ளனர். மானங் கெட்ட தமிழர்களும் ஏமாளிகளுமே இவர்கள் தமிழ்ர்களைப் பாதுகாப்பார்கள் என்று நம்பித் திறிய முடியும். இந்தியாவிலேயே தமிழ்நாட்டில்தான் சுயநிதிக் கல்லுரிகள் அதிகம். ஒரு தனியார் பொறியியல் கல்லுரி ஒரு வங்கியில் போட்டு வைத்துள்ள பணம் 150 கோடி. இது போன்று எண்ணற்ற வங்கிகளில் அதற்குக் கணக்குண்டு. வேறெந்த மாநிலத்தையும் விட இங்குதான் குடி, சாராயம் அதிகம். ஏயிட்சு போன்ற ஆட்கொல்லி நோய்கள் அதிகம். பணம் கொடுத்து வாக்காளர்களை விலைக்கு வாங்கலாம் என்பது இந்தியாவிலேயே முதல்முறையாக திருமங்கலத்திலும் அதற்குப் பிறகு தமிழகமெங்கும் வரலாறானது. நாளேட்டை புரட்டினால் முதல் பக்கத்தில் தலைவர்கள் பல்லிளிக்கின்றனர் மற்ற பக்கங்களில் பெண்கள் படுகொலை, தற்கொலை, குழந்தைகள் கடத்தல், மணல் கொள்ளை என்பனதான் தென்படுகின்றன. தண்ணீர் தராத மாநிலங்களுக்கு இங்கிருந்து ஆற்று மணல் தாராளமாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. அள்ளிச் செல்வதற்கு வசதியாகத்தான் தண்ணீர்விட மறுக்கிறார்களோ என்றும் எண்ணத் தோன்றுகிறது. பஞ்சமி நிலம், உழைப்பவருக்கே நிலம் என்றெல்லாம் முழங்கினோம். என்னாயிற்று?

6.விடுதலை மறந்த கல்விக்கூடங்கள்

சத்தமேயில்லாமல் சமூக சேவகி கிருட்டிணம்மாள் 16000 பெண்களுக்கு நிலவுறிமைபெற்றுத் தந்துள்ளார். நாமும் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யவில்லை.செய்கிறவர்களையும் அடையாளம் காணவில்லை. செயல்பட மறுக்கும் வாய்ச்சொல் வீரர்களாக நாமிருக்கிறோம். எனவே மக்கள் விரோத அரசிர்கோ நிறுவனத்திற்கோ நாம் நெருக்கடி கொடுப்பதில்லை. புகழ்வாய்ந்த நம் கல்வி நிறுவனங்கள் யாரை உருவாக்குகின்றன? தலைசிறந்தோரை, தற்சிந்தனையுடையோரை, மக்கட்பண்புடையோரை, மூளையும் இதயமும் உள்ளோரை நாம் உருவாக்கிறோமா? தேசத்தை தின்று ஏப்பம்விடுகிறவர்கள், பஞ்சாயத்தில் தொடங்கி பாராளுமன்றம், பங்குச் சந்தைவரை ஊழல் புரிவதை வாடிக்கையாகக் கொண்டிருப்போர், பொதுச் சொத்தை குடும்பச் சொத்தாக்கிக் கொள்வோர் என்று இத்தகையோரைத்தான் நாம் உற்பத்தி செய்கிறோம். பள்ளிகளில் முழுத்தேர்ச்சியோடு திருப்தியடைகிறோம். இந்த தேசம் தேர்ச்சியடையவில்லை. நாம் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பது மலட்டுக்கல்வி, மனப்பாடக்கல்வி, மனிதப்பண்பற்ற கல்வி, சுயசிந்தனையை வளர்க்காத கல்வி, ஏட்டுச்சுரைக்காய் கல்வி, கொள்ளையர்களையும் கொத்தடிமைகளையும் ஒரு சேர உற்பத்தி செய்யும் கல்வி, வாழ்வை அழிக்கும் வறட்டுக்கல்வி. இத்தகைய படுமோசமான கல்வி உலகத்தின் எந்த மூலையிலும் இல்லை. உருப்படாத கல்வி உருப்படியில்லாத மனிதர்களை உருவாக்கும். தரமற்ற கல்வி தரமற்றோரை உற்பத்தி செய்யும். பத்தாண்டுகளுக்குள் அனைவருக்கும் கட்டாய இலவசக்கல்வி என்று குடியரசானவுடன முழங்கிய இந்தியப் பாராளுமன்றம் இன்றுவரையில் அதை நிறைவேற்றவில்லை. நாம் மக்கள் பணியாளர்களாகவோ மக்கள் போராளிகளாகவோ மக்கள் அதிகாரத்தை வரவேற்கிறவர்களாகவோ இல்லை.எந்தெந்த அரசியல்வாதிகள் இந்த தேசத்தை நாசமாக்கி, நாட்டு மக்களின் 95 இலட்சம் கோடிப் பணத்தை சுவிசு வங்கிகளில் போட்டு வைத்துள்ளார்களோ , ஒரு இலட்சத்தி எழுபத்தினாராயிரம் கோடிகளை விழுங்கிய கேடிகள் அத்தனைபேரையும் நாம் நமது கல்விக்கூடங்களில் உருவாக்குகிறோம். குற்றவுணர்வோ கூச்சநாச்சமோ நம்மிடம் உண்டா? நம்முடைய ஒப்புதலோடுதான் களைகள் பெருகுகின்றன. நாம் வாழும் சமுதாயத்தில்; வாழ்வளிக்கும் கல்வி, உயிரளிக்கும் மருத்துவம் உள்ளிட்ட அனைத்தும் அதிகாரமயமாகின்றன. சாதியமயமாகின்றன. ஆண்மயமாகின்றன. பணமயம்-பிழைப்புமயமாகின்றன. பார்ப்பனியமயமாகின்றன. வணிகமயமாகின்றன. தலீத் விரோத-பெண்விரோத சிந்தனைகள் நாளும் பெருகுகின்றன. குருகுலங்களின் வேர்க்கால் மட்டங்களிலும் தீண்டாமையும் சாதிவெறியும் ஆணாதிக்கமும் தலைவிறித்தாடுகின்றன.விளிம்பு மக்கள் விரட்டியடிக்கப்படுகின்றனார் என்ன செய்திருக்க வேண்டிய நாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம்? நாம் நம்மைத் தலீத்மயப்படுத்தியிருக்க வேண்டும். பெண்ணிய மயமாக்கியிருக்க வேண்டும். அதற்கு அடித்தளமிடும் அரசில்-சமூக விடுதலை பற்றிப் பேசியிருக்க வேண்டும். செய்ய வேண்டியதைச் செய்யத் தவறினோம். சமயத்திற்கு வேறுபட்ட விளக்கங்களைக்கூட நாம் மக்களிடம் கொண்டு செல்லவில்லை. தமிழில் தேவாரம் பாடுகிற பொரியவர் போராளி ஆறுமுகசாமி போன்றவர்களைப் பாராட்டுகிறோம். ஆனால் நமக்குள் அப்பிக் கிடக்கும் அழுக்குகளை அகற்றுவதற்கு மனதின்றி இருக்கிறோம். சமயத்தை சந்தர்ப்பவாதமாக்கியுள்ளோம். நாம் பெண்களும் தலீத்துகளும் விடுதலை பெறுவதற்கான வழிமுறைகளைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. இப்போதும்கூட இலங்கை எறிகிறது. நாம் அவர்களுக்காக என்ன செய்தோம்? அரசியல்வாதிகளைவிட மோசமானவர்கள் சமயவாதிகள் என்பதை எண்பிப்பது போல் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டோம். போராடும் ஈழத்தமிழருக்காக என்ன செய்தோம்? ஊனமுற்றோர், பார்வையற்றோர், பிச்சைக்காரர்கள், அரவாணிகள் உட்பட தமிழ்ச்சமுதாயத்தின் அத்தனை பிறிவினரும் ஈழமக்களுக்கான தங்களின் அனுதாபங்களையும் அதிர்ச்சிகளையும் தீக்குளித்தல், சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் என்றெல்லாம் வெளிப்படுத்தினர்கள் நாமும் நம் தலைவர்களும் என்ன செய்தாம்;? வெளியில் சொன்னால் வெட்கக்கேடு. விழாக்கள் கொண்டாடினோம். தங்களுக்கு வயதாகிக் கொண்டிருக்கிற உணர்வின்றி வௌளிவிழா, பொன்விழா நாயகர்கள்-நாயகிகள் ஆகின்றனா; நம் தலைவர்கள் நம்மை நாமே வழிபட்டுக் கொள்கிறோம். மாயாவதியைப் போல அடுத்து நமக்கு நாமே சிலைகளும் வைத்துக் கொள்ளலாம். வீட்டைக் கட்டிக் காப்பாற்றுகிற ஒரு நாய்கூட தனக்கு விழா என்று எதுவும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. கொண்டாடுவதில்லை. நாம் கொண்டாடுகிறோம். அதுவும் ஈழப்படுகொலையும் போரும் நடைபெற்று முடிந்த பிறகு!

7. பெண்ணிய நோக்கில் தமிழ்ர் வாழ்வுறிமைப் போராட்டம்

சமத்துவத்தை அடைவதற்கான ஒரே வழி பெண்ணியம். சாரிபாதியினரான பெண்களை அதிகாரத்திற்குக் கொண்டு வராமல் தேசிய இன விடுதலை இல்லை. பெண்களை ஒதுக்கும் அனைத்தையும் ஒழித்து அவர்களை அதிகாரமயப்படுத்துவதை ஏற்று 185 நாடுகள் கையெழுத்திட்டுள்ளன. 1995ன் நான்காம் உலக மாநாடு அதற்கான செயல்திட்டத்தை வகுத்தது. அதிகாரம் அகற்றப்பட்டவர்கள் பெண்கள் என்பதால் ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் போக்கும் சமத்துவத்திற்கான போராட்டத்தில் பெண்கள் முக்கியக் கவனம் பெறுகின்றனர் பெண்டிற்கழகு பேசாதிருத்தல் என்ற பழமொழி பஞ்சாயத்தில் மட்டுமல்ல, வீட்டிலும்கூட பேசாமடந்தையாகப் பெண் இருக்க வேண்டும் என்கிற அடக்குமுறை சமுதாயத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. பொது வாழ்க்கை என்பது ஆண்களின் அரங்கமாக உள்ளது. பெண்ணொடுக்கு முறை இயல்பானதாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. ஆணாதிக்கத்தை அத்துமீறும் பெண்களுக்கு வீடும் கல்லறையாகிறது. கொலைகளும் தற்கொலைகளும் மனநோய்களும் மனஅழுத்தங்களும் உற்பத்தியாகிற கிடங்காக வீடும் குடும்பமும் உள்ளன. கணவன், காதலன், நண்பன், சொந்தக்காரன், அப்பனேகூட காமுகனாய், கொலையாளியாய் மாறுவது அன்றாடம் நடக்கிறது. வன்முறைக்குப் பலியாகும் பெண்களில் 60%; வீட்டில் உள்ள சொந்தங்களால்தான் பலியாகின்றனர் .பெண்களின் மீதான வன்முறை அவர்கள் வாழ்வில் முழுமை பெறுவதைத் தடுத்துவிடுகிறது. குடிகாரர்களால் கைவிடப்பட்ட பெண்கள் தெருவிற்கு வருகின்றனர் பெண்ணின் வருமானம் பிடுங்கப்படுகிறது. அவர்களின் சொத்துக்கள் அவர்களின் ஒப்புதலின்றி விற்கப்படுகின்றன. வீட்டுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் ஆகும் செலவினங்களைப் பெண்களே பல வீடுகளில் சுமக்கின்றனர் வன்முறையும் வன்கொடுமையும் பெண்கள் தனித்து வாழ்வதையும் பயணிப்பதையும் தங்களின் வாழ்வைத் தாங்களே உருவாக்கிக் கொள்வதையும் முடக்கிவிடுகிறது. அடி, உதை, வரதட்சிணைக் கொடுமை, வன்புணர்வு, கேலி, பாலியல் சீண்டல், உடல், மன அச்சுறுத்தல், கடத்தல், விற்கப்படுதல் போன்ற துயரங்களில் ஒன்றையோ பலவற்றையோ அனுபவிக்காத பெண்கள் எவரேனும் இருக்கின்றனரா? படித்தவர்கள் செய்யும் சமூகப் பாவம் பாதுகாப்பற்ற வாழ்வில் முன்னேற்றம் பிறக்காது. ஆண்கள் தங்களைப் போன்றே பெண்களையும் வாழ்வின் சம உயிரிகளாகவும் சரிசமமான பங்காளிகளாகவும் ஏற்கும் பக்குவத்தைப் பெற வேண்டும். அறிவியலில் நோபல் பாரிசு வாங்கிய பல விஞ்ஞானிகளின் கண்டுபிடிப்புகளும்கூட உண்மையில் அவர்களின் மனைவியாரின் கண்டுபிடிப்புகள். பல்வேறு துறைகளிலும் பெண்களின் சாதனைகளை ஆண்கள் சொந்தங் கொண்டாடுகின்றனர். 300ஆண்டுகளில் ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் முதல் முறையாக ஒரு பெண் தலைவராகியுள்ளார். எனினும் அங்குள்ள ஒரு பேராசிறியர் பெண்களுக்குக் கணித அறிவு, அறிவியல் மூளை ஆண்களைவிடக் கம்மி என்கிறார். அறிவியலும் கணிதமும் பண்பாட்டு அடிப்படையில் விளைபவை என்கிற புறிதல்கூட அவருக்கு இல்லை.

இனி இந்தியாவிற்கு வருவோம். பஞ்சாயத்தில் பத்து இலட்சம் பெண்கள் அரசியலில் ஆண்களோடு மோதி வெற்றி பெற்று கிராம ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது உலக அரசியல்
வரலாறு காணாத மாபெரும் மாற்றம்.பெண்களுக்கு அரசியலில் ஆர்வம் இல்லை, கூட்டங்களுக்குப் போக நேரமில்லை என்பதெல்லாம் பொய் என்பதை அரசியலுக்கு வந்த பெண்கள் தெளிவுபடுத்தியுள்ளனர் . ஆண்களின் பொம்மையாகவும் நிழலாகவும் நீட்சியாகவும் இருக்க மறுக்கும் இப் பெண்களால் ஒரு புதிய உலகைப் படைக்க முடியும். குடியை ஒழிக்க முடியும். குடிநீர், கல்வி, உடல்நலம், அமைதி ஆகியவற்றை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். பெண்களின் தனியாற்றல், கூட்டு ஆற்றல் அளப்பாய ஆக்க ஆற்றலாக உருவெடுத்து ஆணாதிக்க, பார்ப்பனிய,ஏகாதிபத்திய அழிவு ஆற்றலை முடிவிற்குக் கொண்டுவரும்.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் ஒரு கோடிப் பெண்கள் காணாமல் போயுள்ளனர் 1000 ஆண்களுக்கு 1060 பெண்கள் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் இயற்கை கூடுதலாகப் பெண்களுக்கு நோயெதிர்ப்பு ஆற்றலைக் கொடுத்துள்ளது. ஆனால் இந்தியாவில் 920 பெண்கள்தான் உள்ளனா;.சில மாநிலங்களில் இந்நிலை இன்னும் கீழிறங்கியுள்ளது. இந்தியக் கிறித்தவ சமுதாயத்தில் மட்டும்தான் 1000 ஆண்களுக்கு 1009 பெண்கள் உள்ளனர்.நூறு இலட்சம் பெண்கள் காணாமல் போனதற்குக் காரணம் என்ன? இந்தியாவில் பெண் குழந்தைகளைக் கொல்வது கிராமத்தைவிட நகரங்களில்தான் அதிகம்.படிக்காதவர்களைவிடப் படித்தவர்களிடம்தான் இந்தப் பழக்கம் அதிகம் புரையோடியுள்ளது. இது நமக்கு அதிர்ச்சியளிப்பதாக உள்ளது. படித்த நகரவாசிகள் மாற்றத்திற்கு எதிரானவர்களாகவும் ஆணாதிக்கவாதிகளாகவும் இருக்கின்றனர் இவர்களிடம் தொலைநோக்குப் பார்வை இல்லை என்பதைவிடச் சாதாரணப் பார்வையும் சிந்தனையுமே கூடப் பழுதடைந்துள்ளன. கல்வியில் நூறு விழுக்காட்டை கேரளாவின் பெண்கள் எட்டியுள்ளனர் ஆனாலும் அங்கும் பெண்குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை குறைகிறது. தங்களையும் சமுதாயத்தையும் மாற்றியமைக்க முடியாத கல்வி நம் மீது திணிக்கப்பட்டுள்ளது. ஏழைகளிலும் ஏழைகளாய், விளிம்பு மக்களிலும் விளிம்பு மக்களாய், சமுதாயத்தின் ஆகப்பெரும் நுகத்தடிகளையும் சுமைகளையும் சுமக்கும் பெண்கள் அக்கிரமத்தின் சங்கிலிகளை அறுத்தெறியாமல் ஆணும் பெண்ணும் சமம், இருபாலாருக்கும் சம வாய்ப்பு, சம உறிமை என்றெல்லாம் பேசுவதில் எந்தப் பொருளுமில்லை.

கத்திமீது நடப்பதைப் போன்றுதான் பெண்களின் அன்றாட வாழ்க்கை உள்ளது.ஆண்களைவிட மூன்று மடங்கு அதிகம் பாடுபட்டாலும் பெண்களுக்கு ஆண்களின் ஊதியத்தில் பாதிதான் வழங்கப்படுகிறது. அவர்கள் செய்யும் பல வேலைகளுக்கு ஊதியமே கிடையாது.எனவே வந்தனாசிவா கூறினார்: பெண்கள் பங்கேற்கிறார்கள். பயனடைவதில்லை. வளரும் நாடுகளும் வளராத நாடுகளும் பெண்களின் உழைப்பை உறிஞ்சும் நாடுகள் வளர்ந்த நாடுகள், முன்னேற்றம் கண்ட நாடுகள் எனப்படுகின்றன. சுரண்டிக் கொழுக்கும் இந்த நாடுகளைப் பின்பற்றும் நாடுகள் வளர்ந்து வரும் நாடுகள் எனப்படுகின்றன. பொருளியலை மட்டும் கணக்கில் கொண்டு நாடுகள் இவ்வாறு பிறிக்கப்படுகின்றன. சந்தைக்கு வராத உலகப் பொருளியலை உருவாக்குவதில் முக்கால்வாசி உழைப்பைக் கொடுக்கும் பெண்களை ஆணாதிக்க முதலாளியம் கணக்கில் கொள்வதில்லை. சமத்துவம், கூட்டுறவு, பகிர்வு ஆகியவற்றை வெறுமனே எழுத்திலும் பேச்சிலும் மட்டும் வைத்துக் கொண்டிருக்காமல் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதில் அக்கறையோடு இருக்கும் நாடுகளே உண்மையான வளர்ச்சியைக் கொண்டுள்ளன. ஒரு தேசம் என்பதற்கான அருகதையைப் பெறுகின்றன. பெண்களின் வாழ்வை மேம்படையச் செய்து, பொருளியலிலும் வாய்ப்புகளிலும் அதிகார மட்டங்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வற்ற நிலையைக் கொண்டு வந்துள்ள சுவீடன், நார்வே போன்ற நாடுகளில் உலகம் பின்பற்றத்தக்க வளர்ச்சியும் மாற்றமும் உருவாகியுள்ளன. ஆனால் அமொரிக்கா, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளில் பொருளியல் ஏற்றத்தாழ்வுகளும் ஆண், பெண் பாகுபாடுகளும் அதிகம். எனவே அவற்றை நாம் முன்மாதிறியான நாடுகளாகக் கொள்ள முடியாது. ஆண்கள் மட்டுமே சமூக ஏணிகளில் மேலேறிச் செல்லும் போது, பெண்கள் கீழே தள்ளிவிடப்படுகின்றனர் என்பதோடு அந்த தேசமே ஒட்டு மொத்த வீழ்ச்சியைச் சந்திக்கிறது. அதிகாரம், பதவி, ஆதிக்கம் குறைவாக இருக்கும் சமத்துவ சமுதாய நாடுகளில் மட்டுமே பெண்கள் நிலை பெரிதும் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. எனவே பெண் விடுதலை அடைந்த நாடுகளே உண்மையான முன்னேற்ற நாடுகள். மற்றவை பின்தங்கியநாடுகள்.

பெண் கொலை நாடுகளில் முதலிடம் இந்தியாவிற்குத்தான். வெளிநாடுகளில் குடிபெயா;ந்து வாழும் பலநாட்டு மக்களிலும் பெண்களை அதிகம் கொடுமைப்படுத்துவோர் இந்தியர்களே. இந்தியப் பாராளுமன்றத்தில் பத்து விழுக்காடுதான் பெண்கள்.ஆட்சித் துறை, நீதித் துறை, நிர்வாகத்துறை அனைத்தையும் ஆண்கள் தங்களின் கைகளில் வைத்திருப்பதால்தான் இங்கு மாற்றம் பிறப்பதில்லை. நீதியும் அமைதியும் துளிர்ப்பதில்லை. உலகிலேயே அதிக அளவிற்குப் பெண்ணுரிமைச் சட்டங்கள் இந்தியாவில்தான் உள்ளன. அதிக அளவில் தன்னார்வக் குழுக்களும் பெண்கள் தன்னுதவிக் குழுக்களும் இங்குள்ளன.எனினும் மகனைத் தேர்வு செய்வதும் மகனுக்கு முன்னுறிமை தருவதும் பெண் குழந்தையைக் கொல்வதுமாக இந்தியாவின் படித்த ஆண்கள் இருப்பதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. பெண்களை தீயில் எறிப்பது, துன்புறுத்துவது,கைவிடுவது, தற்கொலைக்குத் துhண்டுவது போன்ற பெண்விரோதச் செயல்களில் அதிக வசதி படைத்தவார்களும் படித்தவர்களும்தான் பெருமளவு ஈடுபடுகின்றனர் பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்கின்னா பிற்பகல் தாமே வரும். தன்வினை தன்னைச் சுடும். உலகிலேயே இந்திய ஆண்கள்தான் அதிக மாரடைப்பு, அதிக மனநோய்கள், அதிகத் தற்கொலைகள், நம்பிக்கையின்மை, விரக்தி, சோர்வு போன்றவற்றிற்கு ஆளாகின்றனர் விரைந்து ஆண்கள் தங்களின் போக்கையும் மனதையும் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். அண்டை நாடுகளில் போர்களை ஊக்குவிக்கும் இந்தியா தற்போது உள்நாட்டிலும் போர்களை உருவாக்குவதைப் பார்க்கிறோம். பிற நாடுகளின் தேசிய இனங்களை நசுக்கியும் பயங்கரவாதத்திற்குத் தீனியும் போடுகிற இந்தியா சொந்த நாட்டிற்குள்ளும் பல தேசிய இனங்களையும் பல் மரபுச் சுழல்களையும் ஒடுக்குகிறது. அதன் விளைவாக இந்தியா உலகின் ஒரு பதட்டமான, பயங்கரவாத நாடாகிவிட்டது.

தாய்மைத் தமிழ்த் தேசியம்

தமிழ்த் தேசம் என்பது பெண்களை முன்னிறுத்தி உருவாக வேண்டும். பெண்மையின், தாய்மையின் சமுதாய விரிவாக்கமாகத் தமிழ்த் தேசிய இனம் வளர்வதே இயல்பானதாகும். அப்படித்தான் தமிழகம் உருவானது.காளியும் கலைமகளும் மாறியும் மீனாட்சியும் எண்ணற்ற நாட்டார் தெய்வங்களும் தமிழ்த் தொன்மங்களும் பெண் விடுதலையை, பெண் முன்னேற்றத்தை உள்ளடக்கிய தாய்மைத் தமிழ்த் தேசத்தை காலம் காலமாக முன்னிறுத்தி வருகின்றன. நானும் ஒரு பெண்ணாகப் பிறக்கவில்லையே என்று ஏங்கிய இளைஞர்களைப் பற்றி சங்க இலக்கியம் பேசுகிறது. பெண் ஆட்சி, பெண் தெய்வ வழிபாடு போன்றவை நிலவி வந்ததற்கான முத்திரைச் சான்றுகளை சிந்துவெளியில் காண்கிறோம். இந்தியா, குறிப்பாக, தமிழகம் பெண் தெய்வ வழிபாட்டில் உலக முன்னோடி. தமிழ்ர் வாழ்வின் செழுமையான பகுதியிலிருந்து பெண்ணிய அடையாளங்களும் குறியீடுகளும் உருவாயின. ஓவியங்களிலும் பெண்ணும் ஆணும் ஒத்த உருவங்களாகவே சித்தரிக்கப்பட்டு வந்துள்ளனர் பிற்காலத்தில்தான் ஆணைவிடச் சிறிய உருவங்களாகப் பெண்கள் சித்தரிக்கப்பட்டனர் பெண்களின் நிலையும்அதிகார எல்லைகளும் சுருங்கி வருவதின் வெளிப்பாடாக இது உள்ளது. ஏடறியாத வாய்மொழி இலக்கியங்களும் அன்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட நாட்டார் சமய உருவாக்கங்களும் பெண்ணியப்பங்களிப்புகளே. வரலாற்றின் உச்சத்தை தொட்டவர்கள் பெண்கள். பல நூற்றாண்டு அந்நிய அடிமைத்தனங்களும் ஆணாதிக்கப் பார்ப்பனியமும் காலனியமும் நவகாலனியமும் பெண்மையைச் சுறையாடின. தாய்மையின் எழுச்சியைத் தகர்த்தெறிந்தன. நல்ல தாயாகவும் நல்ல மனைவியாகவும் மட்டும் இரு என்று கட்டளையிட்டன. தேசிய இன விடுதலைக்கும் பெண் விடுதலைக்கும் உள்ள தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டன. ஒன்றின் விடுதலை மற்றொன்றின் விடுதலையில் பொதிந்திருப்பதும் மறைக்கப்பட்டது. நாடு அடிமையானதற்குக் காரணம் பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் தான் என்ற புறிதலும் இல்லை. வர்க்கம், இனம் ஒடுக்குமுறைக்குக் காரணம் பெண் ஒடுக்குமுறைதான். ஆண்கள் அதிகாரிகளாகவும் ஆதிக்கர்களாகவும் அகங்காறிகளாகவும் தன்னலக்காறியவாதிகளாகவும் அதிகாரங்களைத் தங்கள் கைகளில் வைத்திருப்போராகவும் இருக்கும் வரையில் அடிமைத்தனம் ஒழியாது. சமத்துவம் பிறக்காது. தன்னுறிமைத் தமிழ்த்தேசம் மலராது.

20ஆம் நூற்றாண்டில் முகிழ்த்த தேசிய இன உணர்வு ஆணாதிக்க முதலாளியத்தின் தேவையாக இருந்தது. நாட்டிற்குக் கிடைத்த சுதந்திரம் ஆண்களுக்குக் கிடைத்த பொய்யான சுதந்திரம். பெண் விடுதலையில் நாட்டமில்லாத ஆணாதிக்க ஆட்சிகளினால், கட்சிகளினால் பொறுப்பற்ற போக்குகள் பெருகின. வறுமையும் கல்வியின்மையும் சுழல் அழிவுகளும் பண்பாட்டுச் சீரழிவுகளும் அதிகரித்தன. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு தங்களுக்கு ஆண்கள் விடுதலை தருவார்கள் என்று நம்பி பெண்கள் ஏமாந்தனர் பெண்கள் மீதான அடக்குமுறைகளைத் தொடர்வதில் வெள்ளையனுக்கும் கறுப்பனுக்கும் சுதந்திரத்திற்கு முன்னும் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. ஆண்களின் நலன்களே அய்ந்தாண்டுத் திட்டங்களாயின. அபிர் என்ற பாலத்தீனத்துப் பெண் கூறியது இங்கும் உலகெங்கும் பொருத்தமானதாக உள்ளது. “ஆண்கள் எனது தோழர்கள். ஆனால் உண்மையில் நான் அவர்களுக்குச் சமமானவர் என்பதில் அவர்களுக்கு ஆழமான நம்பிக்கை இல்லை. எங்கள் அரசியல் வளர்ச்சி முன்னேற்றத்திசையில் இருக்கிறது. ஆனால் சமூக வளர்ச்சியோ அதற்குச் சமமாக இல்லை. எங்கள் அரசியல் கால்கள் முன்னேறிச் செல்கின்றன. ஆனால் எங்கள் சமூகக் கால்களோ பின்னோக்கி இழுக்கின்றன. நொண்டியடிக்கின்றன. எனக்கு வயது 36. இது வரை நான் பெண்கள் குறித்த மரபான பார்வைகளை உதறித் தள்ளிய ஓர் ஆணைக்கூடச் சந்தித்ததில்லை. இந்தச் சமுதாயத்தில் அரபுப் பெண் வாழ விரும்பினால் அவள் திருமணம் செய்து கொண்டுதான் ஆக வேண்டும் என்று நான் உணர்கிறேன். நாம் தனியாக சுதந்திரமாக வாழ முடியாது. புரட்சிக்காரனான என் சகோதரன்கூட நான் ஒரு ஆணோடு இணைந்து இருப்பதைச் சம்மதிக்கமாட்டான். சம்மதிக்க முடியாது. அதனால் இந்தச் சமூகச் சுழலில் ஓய்வாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க விரும்பினால் நீங்கள் திருமணம் செய்து கொள்ள கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறீர்கள். ஒருவர் யாரேனும் ஒருவனுடன் இரகசியமாக வாழ இயலாது. அதை வெளிப்படையாகச் செய்தால் எல்லோரும் உங்களோடு கொண்டுள்ள உறவை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். இந்த விசயங்களில் தலைவர்கள் போலித்தனமாகவே இருக்கிறார்கள். பொதுக்கூட்டங்களில் பெண் விடுதலை பற்றிப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் ஒரு பெண் அவளது கணவனின் உடைகளைத் தேய்ப்பது, அவனுக்கு உணவு சமைப்பது, போராடுபவனுக்கு இன்பமும் அமைதியும் மிக்க துணையாக இருப்பது ஆகியனவே அவளது புரட்சியான கடமையாகும் என்றே அவா;கள் நம்புகிறார்கள்.” (மார்க்சியம்
பெண்ணியம்: உறவும் முரணும், வெ.கோவிந்தசாமி-நடராசு, விடியல் பதிப்பகம் கோவை. பக் 80) ஆண்களின் தலைமையிலான அமைப்புகள் பெண்ணியக் குறிக்கோள்களுக்கு உதட்டளவில் மட்டுமே சேவை செய்து வருகின்றன. தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பிரச்சினைகள் சாராம்சத்தில் ஆணாதிக்கமாகவே உள்ளன. தேசிய இனச் சிக்கல் தீர்க்கப்படாமலிருப்பதற்கான பின்னணியில் பாலியல், இன ஏற்றத்தாழ்வுகள் காரணமாக இருக்கின்றன. தாய்வழித் தமிழியமே தமிழரின் வருங்காலம்.

தற்காலப் பொருளியல் சுழல்களும் அரசியல் விழிப்புணர்வும் பெண்களை தமிழகத்தின் முன்னணிப் போராளிகளாக உருவாக்கியுள்ளன. தங்களுக்காகவும் அனைவருக்காகவும் போராட பெண்கள் முன்வருகின்றனர் பல்வேறு சமுதாயங்களிலும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரங்களில் வரலாறு நெடுகிலும் தாங்கள் இருந்து வந்துள்ளதையும் இப்போது புரிந்து கொள்கின்றனார் அடிமை மனைவி தியாகத் தாய் என்பது ஆண்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு ஏற்பாடு. இந்திய முதலாளியமும் இந்திய ஆணாதிக்கமுறையும் தமிழரின் அடிப்படை அரசியல் உரிமைகளையும் அதிகாரங்களையும் தொடர்ந்து மறுக்கவே செய்யும். ஆணாதிக்க, முதலாளிய பார்ப்பனிய,வடஆரிய,தில்லி மேலாதிக்கத்தின் சிறைக்கூடத்தில் நாமிருக்கிறோம்.வடவர்களின்
தமிழின வெறுப்பு ஆழமாகப் புரையோடியுள்ள ஒரு சமூக நோய். தமிழின விடுதலைக்குப் போராடுவோர் மீது எத்தகைய கேவலமான அடக்குமுறைகளை தில்லியர்கள் கட்டவிழ்க்கிறார்கள் என்பதும் நமக்குத் தெரியும். பெண்களின் விடுதலைக்கு ஆண்களை நம்பமுடியாது என்பது போலவே தமிழரின் விடுதலைக்கு இந்தியாவை நம்ப முடியாது. குறைந்தது தமிழருக்கான மரியாதைகூட அவர்களிடமிருந்து கிடைக்கப்போவதில்லை.அவர்களின் வெறுப்பும் ஓரவஞ்சனையும் ஏய்ப்பும் தமிழரின் அன்றாட வாழ்வைப் பாதிக்கும் அடிப்படைகளாக உள்ளன. இந்திய முதலாளிய மேலாதிக்கத்தையும் பார்ப்பனிய ஆணாதிக்கத்தையும் தனக்குள் கொண்டுள்ள தில்லிப் பேரரசின் பலவீனமான பகுதிகளைக் கண்டறிவது நம் கடமை.பெண்ணியம்,பெண்ணுறிமை, பெண் விடுதலை போன்ற கருத்துக்கள் கடந்த பத்தாண்டுகளில் மக்களைப் பெருமளவு செயலுக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளன. மார்க்சியமும் பெண்ணியமும் தமிழியமும் இணைந்த சோசலிசத் தமிழ்ப் பெண்ணியம் குறித்த தேடலை சிலரேனும் தொடங்கியுள்ளனா;. தமிழகச் சுழலில் பாலியல் தன்னுறிமையும் தமிழ்த் தேசியத் தன்னுறிமையும் கைகோர்த்துச் செல்ல முடியும். செல்ல வேண்டும். அப்பொழுதுதான் சமுதாயம் குறித்த ஒட்டுமொத்த ஆய்வை நம்மால் முழுமையாகச் செய்யமுடியும்.நம்மையே நாம் கேவலமான இரண்டாந்தரப் பிறவிகளாகக் கருதும் தாழ்வு
மனப்பான்மையிலிருந்தும் தவறான புரிதலிலிருந்தும் விடுபட நாம் நமது அனைத்து வகை உறவுகளையும் மறுமதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். கடந்த காலத்தில் உருவான குடும்பமும் உற்பத்திமுறைகளும் பெண்ணை ஒடுக்குவதில் போய் முடிந்துள்ளன. இந்த ஒடுக்குமுறை அமைப்புகள் இன்றும் நீடிப்பதற்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை. அவசியமும் இல்லை.பெண்ணுக்கும் ஆணுக்குமான உறவுகளை அடியோடு மாற்றக் கோருகிற மாற்றுத் தொழில் நுட்பங்கள், மாற்று உற்பத்தி முறைகள், மாற்று சிந்தனைகள் உருவெடுத்துள்ள வரலாற்றுக் காலக்கட்டம் நமக்கு செயல்படுவதற்கான நல்வாய்ப்பையும் தந்துள்ளது.

சமூகத்தின் மிகச் சிறிய கூட்டம் ஆளும் வர்க்கம்- சமூகத்தின் அனைத்து வளங்களையும் உரிமை கொண்டாடுவதையும் உழைப்பைச் சுரண்டுவதையும் இனியும் அனுமதிக்க வேண்டியதில்லை. சிறையிலிருந்தாலும் புதிய சமுதாயத்திற்கான தனது கனவுகளைக் கருக்கிக் கொள்ளாத இத்தாலிய மார்க்சிய மாமேதை அந்தோணியோ கிராம்சியின் ‘சிறைக் குறிப்புகள்” நாம் வாழும் சமூகத்தின் சிக்கலான கட்டமைவுகளை விளங்கிக்கொள்ளத் துணை நிற்கின்றது. ஆளும் வர்க்கம் தொடர்ந்து தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கான வேலைகளை எவ்வாறு செய்கிறது என்பதைப் புறிந்து கொள்ள உதவுகிறது. சிவில் சமூகம் முழுவதும் ஊடுருவியுள்ள பள்ளிகள், கோயில்கள், தொழிற்சங்கங்கள், குடும்பம் போன்றவற்றின் மதிப்பீடுகளும் செயல்பாடுகளும் ஆளும் வர்க்க மேலாதிக்கத்தை இடைவிடாமல் மறுவுற்பத்தி செய்கின்றன. மக்களின் சம்மதத்தோடு ஆளும் வர்க்க மதிப்பீடுகள் மக்களை ஆளும் மதிப்பீடுகளாக மாற்றப்படுகின்றன. உழைப்பாளிகள், பெண்கள், தமிழ்ர்கள் குறித்த வெறுப்பும் கேலியும் கிண்டலும் தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்குள்ளும் வெளியிலும் மண்டிக்கிடப்பது எப்படி என்பதை விளங்கிக் கொள்ள கிராம்சியின் ஆளும் வர்க்க மேலாதிக்கம் உதவுகிறது. பண்பாட்டு அரசியல் கருத்தியல் சக்திகள் ஆளும் வர்க்க மேலாதிக்கத்திற்குள் தலையீடு செய்தால் மட்டுமேஅரசியல் போராட்டத்தின் இயல்பையும் அதன் பலன்களையும் வடிவமைக்க முடியும் என்பதும் அவரின் முக்கியப் பங்களிப்பு.நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் ஆணாதிக்கப் பார்ப்பனிய முதலாளியமே கட்டுப்படுத்துகிறது. காலந்தோறும் தமிழ்மக்கள் இப் பண்பாட்டு ஊடுருவலை எதிர்த்துப் போராடி வந்துள்ளனர் தமது அடையாளங்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளப் போராடும் மக்களின் செயலை மினாடேவிசு கால்பீல்டு எதிர்ப்புப் பண்பாடு எனக் குறிப்பிடுவார். கருத்தியல் பண்பாட்டுப் போர் என்பார் எட்வர்டு செயித். ஏழைகள் வெறுமனே வாழ்வதற்காக மட்டும் போராடுவதில்லை. குழுமமாகவும் இனமாகவும் சேர்ந்து வாழும் உரிமைக்காகவும் தேசியத் தனித்துவத்திற்காகவும் பண்பாட்டுத் தன்னாட்சிக்காகவும் போராடுகின்றனர் பொதுநலம் சார்ந்த போராட்டங்கள் குறைவதும் தனியாள் உரிமை வழக்குகள் அதிகரிப்பதும் முதலாளியப்போக்குதான்.

கார்ல் போக்சின் கவிழ்ப்புப் பண்பாடு வெறியோடு ஊடுருவும் வேற்றுப் பண்பாட்டைத் தகர்த்தெறிய ஊக்குவிக்கிறது. மாற்றுப் பண்பாடுகளுக்கான இத்தகைய முயற்சிகள் தமிழியப் பண்பாட்டை புதுப்பிக்கவும் உயர்த்திப் பிடிக்கவும் ஏகாதிபத்திய பார்ப்பனிய ஆதிக்கப்பண்பாட்டை வீழ்த்தவும் பயன்படும். புரட்சிகர உணர்வுகளை வளர்த்தெடுப்பதன் மூலம் தமிழ் மக்களை ஒன்று திரட்டக்கூடிய ஒரு சமூகப் பார்வையை நாம் உருவாக்க முடியும். அதற்காக ஒருங்கிணைந்து போராட வேண்டியுள்ளது.

இனி நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியன

1. தமிழ் மக்களின் வாழ்வை மையப்படுத்தும் அர்த்தமுள்ள மாற்று ஆய்வுகளும் ஆற்றல் வாய்ந்த பணிக்குழுக்களும்.
2. ஆதிக்கப் பண்பாட்டை எதிர்க்கும் புரட்சிகரத் தமிழ்ப் பெண்ணியம்.
3. நமது நிறுவனங்கள், பணிகள், அந்தரங்க உறவுகள் போன்றவற்றை மறுசீரமைப்பது.
4. தமிழ்ப் பெண்கள் பண்பாட்டினைக் கட்டியெழுப்புவது.
5. தமிழியம், மார்க்சியம், பெண்ணியம் என்ற கூட்டிணைவை உருவாக்குவதற்கான புள்ளிகளைக் கண்டறிவது.
6. தமிழ்ர் மெய்யியல், தமிழ்ர் வாழ்வியலில் தனி வாழ்வு, அரசியல் வாழ்வு என்ற பிரிவினையை அகற்றுவது.
7. கூட்டுத் தலைமை, கூட்டுச் செயல்பாடு, ஒத்துழைப்பு போன்றவற்றை வலியுறுத்துவது.
8. சமத்துவம், சுதந்திரம், சமபங்கீடு, தனியாள் தன்னுரிமை போன்றவற்றின் அடிப்படையில் மனித உறவுகளை மறுபார்வை செய்வது.
9. பால் வேறுபாடுகளைக் களைதல்.
10. ஏற்றத் தாழ்வுகளைப் பேணி வளர்க்கும் நிறுவனங்களின் நடைமுறைகளை எதிர்ப்பது.
11. குழந்தை வளர்ப்பில் மாற்று வடிவங்களைக் கொண்டுள்ள தற்சார்பான தமிழ்ப் பெண்கள் இயக்கம்.
12. ஆதிக்க உறவுகளைத் தகர்த்தெறியும் அனைத்துப் போராட்டங்களிலும் பெண்களின் தலைமை.
13. வரலாற்றில் இப்பொழுது பெண்களே புரட்சிகர சக்திகள் என்பதை உணா;தல்.
14. முதலாளியத்தை எதிர்ப்பது பெண்ணடிமைத்தனத்தை எதிர்ப்பதோடு தொடர்புடையதுதான் என்பதை எடுத்துரைப்பது.

முடிவுரை:

தமிழ்த் தேசம் தன்னுரிமைகளோடு வாழ்வதற்கான போராட்டம் பெண்களின் தலைமையில் நடைபெற்றால்தான் வெற்றி பெறுவதற்கான சாத்தியம் உள்ளது. சமத்துவத்திற்கான பெண்களின் விடுதலைக் குரல்தான் ஒட்டுமொத்த தமிழ்த் தேசத்தின் விடுதலைக் குரல். இலட்சக்கணக்கான கிராமங்களையும் மக்களையும் வாழ்விக்கும் இப் போராட்டம் சுழலையும் இயற்கையையும் காப்பாற்றக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். பெண்ணால்தான் சுழலையும் இயற்கையையும் இனத்தையும் காப்பாற்றமுடியும். ஒட்டு மொத்தத் தமிழ் மக்களின் விடுதலையே தமிழ்ப் பெண்ணியத்தின் இலக்கு. பெண்களை அரக்கியராகவும் அறிவிலிகளாகவும் சித்தரிக்கும் பார்ப்பனிய,முதலாளிய, ஆணாதிக்கத்தையும் தில்லி ஆதிக்கத்தையும் அந்நியப்பண்பாட்டையம் தகர்த்தெறிந்து பெண் விடுதலையையும் இன விடுதலையையும் ஈன்றெடுக்க உதவும் அனைவருமே உண்மையான மானுடர் உண்மையான மார்க்சியர். உண்மையான பெண்ணியர். அவரே உண்மையான தமிழர்.

Advertisements
This entry was posted in இந்தியக் கூட்டமைப்பில் தமிழர் நிலை, மணற்கேணி 2010. Bookmark the permalink.

One Response to இந்தியகூட்டமைப்பில் தமிழரின் நிலை – தமிழ் சுதாகர்

  1. chandrasekhar R சொல்கிறார்:

    பாதிக் கட்டுரை சபாஷ் சொல்ல வைக்கிறது.

    எப்பொழுது பெண்ணீயத்தை தேவைக்கு அதிகமாக பேச ஆரம்பித்தார்களோ அபொழுதே கட்டுரையின் போக்கு தடம் மாறி, தறி கெட்டுவிட்டது.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s